LDR

Zaman zaman geliyorlar bana. Sanırım manik depresif bir kişiyim. Dün gece yine geldiler, bugün de gönderemedim. Artık arkadaşlarıma anlatmaktan bıktım onlar da beni dinlemekten. Zor bir insanım heralde bütün terslikler hep beni buluyor. Demiştim daha önce bağlanma problemlerim var zor olunca seviyorum diye, bu da aynen bu durumdan ortaya çıkan bir şey. Konumuz Long Distance Relationships. Benim favorim. Zor olacak ya bir yerden bulmam lazım. 2008 marttan beri kurtulamadığım bir batak diyebilirim aslında. N' ı çok seviyordum ama imkansızdı. Aramızda THY ile 2 saate kadar indirilebilecek bir mesafe var şu an ama ne ben gidebilirim ne o gelebilir. Öyle bir çıkmaz. Ayda bir aklıma geldikçe resimleri açıyorum. Erasmus videolarımızı izliyorum. Küçük bir deli gibi. Skype fln yetmiyor zaten. Şimdi yine gidiyorum. Ama yine mesafe yine mesafe. Onun annesi İsveçli ama artık alakaları da yok orayla. Konuştuk gelicem dedi ama sanmam. Yol veeeer demem lazım ama İsveçe gidip yeni birini bulmadan da unutamam ki, salak bir boğayım ben. Neyse işte böyle içimdeki burukluğu böylece attıııım, içimi boşaltır akşamki yemek için kendimi hazırlanmaya veririm.